Sinemada başarılı bir film yapmakla, bir hikayeyi başarılı bir şekilde anlatmaya çalışmak arasında fark var. Kesinlikle her iki şekilde de benim için sanattır. Hatta sadece o çaba bile sanattır, taktir ederim.
Zenne; Yeni Dönem Türk Sinemasında bir ilktir bana göre. Evet eşcinselliği işleyen ilk film olmayabilir belki ama bence bu kadar Türk ilk filmdir. İnsan yolda Mehmet Günsür gibi bir adama rastlamıyor ama Erkan Avcı (yani Ahmet) herhangi biri ve bu hikayenin gerçekliğine gerçeklik katıyor. İnsan karakterlerinin bu kadar canlı olduğunu görünce bütün hikayeyi içselleştirmekte hiçbir sıkıntı yaşamıyor. Bu filmin en önemli gereği bence içselleştirmedir çünkü derdi görselliğinin ötesinde, kesinlikle bir şeyleri değiştirebilme arzusunda. Dolayısıyla da hedefine ulaştığını düşünüyorum.
Tabii insanın derdi bu kadar net ve büyük olunca, bu sefer de profesyonelliği geride bırakıyor olabilir. Nitekim Zenne'nin açıklarının nedeninin de bu olduğunu düşünüyorum.
Filmde beni en çok rahatsız eden şey Can ve Ahmet'in tanışma hikayesi. Hızlı hızlı ve nereden geldiği anlaşılmayan o samimiyet sanırım gerçekte böyle bir ilişki var olmadığı için biraz havada kalmış. Yani telefon işi uygun ama o aşamadaki diyalogları biraz sıkıntılı ve inandırıcılıktan uzak buluyorum.
Daniel'ın sevgilisinin İstanbul'a gelişi başka bir sıkıntı, Almanya'dan kalk gel, 3 dakikalık bir konuşmayla kalk git, biraz yersiz gibi. O konuşmayı bütün film boyunca yaptıkları gibi bilgisayardan da yapabilirlerdi bence.
Gelelim renk cümbüşlerine; kesinlikle dans sahneleri muhteşem, eksik değil, fazla değil, Can mükemmel bir dansçı değil gerçek bir zenne gibi. Çiçek böcek meselelerinin ise nedenini anlıyorum ama daha iyi olmalıydı, o acemilik güzel durmuyor.
Bütün oyuncuları yerden göğe kadar çok başarılı.
Zenne oyuncularıyla, samimiyetiyle eksiklerini örtmeyi başarıyor benim için. Bu acı gerçeği sündürmeden ama bütün çıplaklığıyla ve buna rağmen yine de ağzını bozmadan ifade edebildiği için bu filmi büyük bir başarı olarak görüyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder