Steven Soderbergh, özellikle karakterlerini sevdiğim bir yönetmen. Oyuncularını karaktere bağlamak için ayrıntılara hep önem veriyor. Aslında o ayrıntılar karakteri gerçekliyor. 3 film boyunca Rusty'nin her sahnede birşeyler yemesi gibi. Salgında da Mitch Emhoff ve Alan Krumwiede başta olmak üzere bütün karakterler ince ince işlenmiş ve oyuncuların başarısına diyecek tek kelime yok. Her biri daha ilk göründükleri sahnede bile nasıl kişiler olduklarını anlatıyorlar.
Rengi her zamanki gibi Soderbergh; mavilerin hakimiyeti sürerken, yaptığı ani değişiklikler sayesinde sadece rengine bakarak hangi topraklarda olduğunuzu anlıyorsunuz.
Salgın bir salgın filmi ancak bugüne kadar çekilmiş olan felaket filmlerinin aksine, bütün gerçekçiliği ve olabilirliğiyle ele alıyor salgını. Bu hastalık sizi korkutmaktan çok gerçekliğiyle dehşete düşürüyor. İzlerken bir film gibi değil de bu insanların başına gelmekte olan bir olayı izler gibi kapılıyorsunuz her sahneye.
Müzik; ciddiyeti göstermek için olduğu kadar, ritmi belirlemek için kullanılmış, çok iyi seçim. Etkiyi destekliyor sadece, bir etki yaratmak için orasına burasına yapıştırılmamış.
Sonunda bazı noktalar açıkta kalıyor gibi görünebilir belki ama filmin ilgilendiği yerin hikayenin neresi olduğunu düşününce bence tam da böyle olması yeterli. Sündürmeden, sömürmeden, yapay bir etkiyle süslenmeden, ne olabilirse, daha önce ne olmuşsa....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder